Moster Agatha,

(Moster = Mors sster = moeders zus, een tante dus).

Moster Agatha was een beetje doof. Als oom Karl terugkwam van zijn vistochtje, vond hij altijd dat de TV zo hard stond. Moster Agatha was zich dat niet zo bewust, en toch... ietsje binnensmonds mopperend zocht ze de afstandsbediening en zette de TV zachter. Het moest er uiteraard van komen, er werd een afspraak gemaakt met de oorarts.

Een heel aardige mevrouw, die in het oor keek, wat praatte met moster Agatha en haar assistente aan het werk zette. In een kamertje apart werd een hooronderzoek verricht en uiteraard vond de oorarts bij de bespreking dat een hoorapparaat nuttig kon wezen. Ze zou een afspraak voor Agatha maken bij het Centrum voor Audiologie van het academisch ziekenhuis in Aarhus.

Enige dagen later ontving tante Agatha een brief van dat centrum met de mededeling dat de wettelijke garantietermijn voor een afspraak twintig maanden was en dat Agatha op de lijst stond, het was dus nutteloos extra te bellen! Tot haar verbazing kreeg Agatha twee weken later een oproep om de volgende week donderdag 11.00 uur te verschijnen op het Centrum voor Audiologie van het Academisch ziekenhuis. Eventuele reiskosten per openbaar vervoer kunnen worden vergoed.

Agatha kwam niet met openbaar vervoer, ze reed zelf in haar Opeltje en oom Karl, die die dag niet ging vissen kwam mee. Het gebouw was nieuw, de wachtkamer luxe ingericht met "Dansk Design" en geen gewone "gekleurde bladen" maar boeken met mooi en degelijk duur plaatwerk.

Na enige wachttijd werd Agatha binnengeroepen bij een meneer met witte jas, die precies hetzelfde onderzoek deed als de assistente van de oorarts, maar dit was een echte dokter, dus was het onderzoek ongetwijfeld grondiger.
Het resultaat hoorde Agatha niet meteen, er moest ook nog een neurologisch-audiologisch onderzoek worden gedaan.
Agatha zou nog een oproep krijgen.
Het neurologisch onderzoek bestond daarin, dat Agatha een hoeveelheid elektroden onder het haar kreeg en een uurtje rustig kon liggen. Hoe haar hersenen reageerden op de verschillende geluiden, werd automatisch geregistreerd, Agatha hoefde zelf niks te doen.

Veertien dagen later werd ze terugverwacht.
Een hoorapparaat, en zelfs twee, een voor ieder oor, zouden best nuttig kunnen wezen, dus werd een wasafdruk van beide gehoorgangen gemaakt en Aagtha kon weer naar huis.
Ze zou bericht krijgen van het audiologisch centrum in het ziekenhuis van haar eigen woonplaats.
Een week later kreeg ze bericht, ze kon haar hoorapparaat in ontvangst nemen en drie maanden proberen.

Uitgebreid werd ze voorgelicht over gebruik en functies van beide minuscule apparaatjes, die nauwelijks zichtbaar achter het oor werden gedragen.
Ze kon de apparaatjes thuis proberen en als er iets was kon ze een afspraak maken.
Tante kwam thuis met beide hoorapparaten in, maar toen ze haar leesbril opzette bleek die een afschuwelijk rammel- en knarsgeluid in de hoorapparaten te veroorzaken.

Agatha nam zich voor f te lezen f te luisteren, maar niet beide tegelijk.
Het apparaat was trouwens toch niet zo handig, de reclame op TV was nu wel heel hard, en oom Karl, die langzamerhand wat harder was gaan praten, werd iets te luidkeels gemaand niet meer zo te schreeuwen en dus was die ook weer boos.
Tante Agatha hoorde nu eigenlijk vls te veel vond ze, dat kleine rothondje van de buren kefte nu wel heel erg.

Het was misschien toch handiger die apparaten af en toe uit te doen...
Nu liggen twee apparaten in een laatje, tante Aagt vind het niet meer zo nodig en toen ze dat de eerste keer had gedaan, was ze vergeten die twee verschrikkelijk kleine batterijtjes eruit te halen, en dus waren die een paar dagen later leeg...
Agatha liet het maar zo, dat hele gedoe met die hoorapparaten had ze altijd al wat overdreven gevonden, maar ja, het kostte niks, de Deense voortreffelijke staats ziektekostenverzekering betaalde alles. Het enige waar ze niet van had geprofiteerd was die reiskostenvergoeding, maar daar kwam ze ook wel weer overheen.

Vandaag stond er in onze krant, dat de ziektekosten in Denemarken wel erg de pan uit groeien, Verwonderlijk?

Vele groeten uit de verzorgingsstaat Denemarken,
Hans en Gerda.