Herenleed.

Ik zie het nog voor me.
Regelmatig sleep mijn vader zijn scheermes, dat was zo'n groot blankstalen gevaarlijk uitziend klapmes met imitatie-schildpad heft in een lederen etui.
Pa had een heel mooie gele wetsteen die zorgvulig werd geolied met precies één druppeltje van moeders naaimachine-olie. Voor mijn gevoel uren achtereen zat hij dan dat mes met precieze bewegingen over die steen heen en weer te halen.
De finishing touch was met een riem, die aan de tafelpoot werd vastgemaakt en de eventueel ontstane braam van het slijpen werd op die riem met snelle maar elegante bewegingen weggehaald.
Niettemin verscheen Pa regelmatig aan de ontbijttafel met kleine stukjes roodgekleurd toiletpaier op het gezicht. Moeder moest er nogal eens op letten, dat Pa de laatste stukjes, voor hij naar het werk ging, had verwijderd.
Ongeveer hetzelfde ritueel deed zich voor bij oom Willem, waar ik regelmatig logeerde in de vakantie.
Hetzelfde geduldig slijpen en even rood doorbloede stukjes toiletpapier, want ook hij kwam niet altijd ongehavend uit de strijd tegen de stoppels.
Alleen regelmatig op zaterdagmorgens ging oom Willem naar Halfweg met paard en wagen, soms met de tilbury.
Ik mocht dan mee, er moest een paard beslagen worden, dus ging het paard naar de smid en m'n oom naar de kapper om zich te laten scheren en knippen.
Ik mocht kiezen, kijken bij de smid of luisteren naar het gebabbel van de kapper.
De keus was duidelijk, bij de smid gebeurde iets!
Toch, bij de kapper stond een spannend grote wandkast, met kleine laatjes. In één daarvan zat oom Willems scheergerei, maar dat hield de kapper op orde.
After-shave was er toen ook niet, maar na het scheren was er een warm-vochtige handdoek waarin oom Willems gezicht verdween en na enige tijd rood en dampend weer te voorschijn kwam
De tijd van die grote scheermessen heb ik niet meer meegemaakt, er waren al krabbertjes met mesjes.
Nog later had ik mijn eerste Philips scheerapparaat, zo'n éénkopper, waar verzamelaars nu veel geld voor neertellen.
Tegenwoordig heb ik een Braun.
Maar ook hier wordt nog steeds reclame gemaakt voor het ouderwetse scheren met het mes(je). Wilkinson heeft er nu een krabber met vijf mesjes achterelkaar en Gillette doet het nog met vier, maar die bewegen heb ik begrepen.
Beide reclames doen alsof je het meest hoogtechnische wonder in huis haalt. Het is Titanium vóór en high-tech en ruimtevaart-techniek na, wat de klok slaat, en natuurlijk beelden van heel verleidelijke en mooie vrouwen, die zich spontaan in allerlei bochten wringen om te mogen genieten van jouw gladheid. Wilkinson heeft zelfs een filmpje waar de baby uiterst jaloers de mannelijke strijd om Mama aangaat vanwege Papa's zachte bayface.
Af en toe doe het nog ook nog wel eens met een mesje. Ik kan het niet laten om in de supermarkt van die goedkope Bic-wegwerp-setjes met duo-mesjes te kopen en me dan in te zepen met scheerzeep ("De Vergulde Hand") en me ouderwets het mes over de wangen te halen.
Toiletpapier gebruik ik dan net niet, maar een pakje papieren zakdoekjes ligt klaar.
En het is me al eens gebeurd dat Gerda, voor we de stad in gingen, een stukje rooddoorbloed van m'n wang plukte.
Een hartelijke groet uit Randers,
Mange hilsner fra,

Hans & Gerda.