We hebben nog een appeltje te schillen.

Jullie weten, dat we regelmatig inkopen doen in Aarhus op de bazar, daar handelen niet alleen Turken, maar veel meer volk, weggereisd uit een vergelegen land. We halen daar meestal onze groenten en fruit. Speciaal fruit en nu uitstekende appels. Ik zag daar "Beldeboscop", het duurde even tot het tot me doordrong dat hier "Belle de Boskoop" bedoeld was, onze "Schone van Boskoop", oftewel de onvolprezen Goudreinet.

Naast Jonagold, James Grieve en Elstar, vind je hier ook nog oudere appelrassen als Ingrid Marie, Gloster en Rod Graasten. Wat ze hier "pigeon" noemen, heet bij ons kerst- of sterappel.
Heerlijk.

In de Noorse mythologie, las ik ooit op de taalschool hier, bewaakt Idun de gouden appels van de eeuwige jeugd.

Het verhaal is eigenlijk te mooi om het jullie niet te vertellen:

Op een najaarsdag maakten de Goden Odin, Loke en Thor en zijn (Thor's) mensendienaars Tjalfe en Ruskva een lange wandeling in het Noorse Jotunheim.
Ze waren al heel lang onderweg en ze hadden knap trek. Natuurlijk kwamen ze even later voorbij een akker waar koeien graasden. Thor slachtte er onmddelijk een en maakte een vuur om het beest te roosteren, maar hoe lang hij ook roosterde het beest wilde niet gaar worden, het vlees bleef rauw en oneetbaar. Maar het was ook een van Tjasses koeien en die had zijn beesten betoverd.

Tjasse kwam aanvliegen in adelaarsgedaante. Hij zei, dat het zijn koe was die ze hadden geslacht en dat hij dus zijn deel van het vlees moest hebben. Pas na die deal zou het gaar worden. De anderen vonden dat eigenlijk best wel redelijk, maar toen ze het eens waren, nam Tjasse de hele koe in zijn klauwen en vloog ermee weg.
"Het is mijn koe", riep hij, "en dus is ook al het vlees voor mij". Thor was woest, maar het Loke was helemaal buiten zinnen, hij nam een tak en sloeg ermee naar Tjasse. Tjasse greep de tak en vloog op, met Loke hangend aan de tak.

Loke werd doodsbang en begon te smeken. Hij was de machtige Loke en kon veel voor Tjasse doen, maar Tjasse geloofde er geen hout van.
"Mijn vader heeft nog met Loke gestoeid, jij bent veel jonger, dus dat 'ken jij niet weze' " zei Tjasse.
Toen bekende Loke, dat alle goden boven de 25 dagelijks een appel van Idun kregen, om hun eeuwige jeugd te bewaren.

Tjasse vond dat eigenlijk wel een aanlokkelijk idee; hij had zich al jaren sufgepiekerd, hoe dat nou moest met al zijn schatten als hij dood ging, want zijn (foeilelijke) dochter Skade was nog steeds niet getrouwd.
"Zorg dat ik die appels krijg", zei Tjasse, "dan krijg jij de bruidsschat die ik voor Skades huwelijk bestemt heb".
Dat was nou weer een aanbod, dat Loke niet kon afslaan, dus zei d'ie dat hij zijn best zou doen.

Toen Loke terug was in Asgaard, waar de goden woonden, ging hij naar het huis van Brage en Idun. Hij vertelde dat Odin een groot godenfeest zou houden en dat Brage daar moest komen zingen. Brage was zeer vereerd, pakte zijn lier en ging op pad. Loke sprak met Idun en zei dat hij niet kon begrijpen dat Brage er zomaar zonder haar vandoor was gegaan en dan nog wel voor 'n feest van zo'n zootje dronkelappen. Dus ging Idun achter haar man aan. Dat was voor Tjasse het moment om Idun met de appels van de eeuwige jeugd brutaalweg in de lurven te grijpen en ervandoor te vliegen.
Loke riep nog om de beloofde bruidsschat, maar Tjasse lachte hem uit.

Toen de goden merkten, dat Idun en vooral haar appels weg waren, werden ze onrustig en sommigen klaagden al dat ze slecht hoorden en anderen dat ze misschien en bril nodig hadden. Ze hielden dus een vergadering om te bespreken hoe ze Idun en haar appels terug zouden krijgen.
Toen iedereen zich afvroeg wie Idun het laatst had gezien, stond Tjalfe op en vertelde dat hij haar het laatst met Loke had gezien. Het woord was nu uiteraard aan de blozende Loke. Hij kwam met het verhaal dat hij endelijk de vrouw van zijn leven had gevonden, maar dat haar vader haar niet wou afstaan, tenzij die vader de appels van de eeuwige jeugd kon krijgen. Toen de goden vroegen wie dan wel de gelukkige aanbedene mocht wezen, kon Loke niet anders vertellen dan dat het Tjasses dochter Skade was.
Liefdesgodin Freya werd uiteraard geroerd door het verhaal, en ook Thor, na een goed woordje van zijn vrouw Siv, vond het wel aardig en allen beloofden Loke te vergeven, als Idun met haar appels maar terugkwam.

Thor en Loke trokken samen naar het huis van Tjasse en ze belden aan. Tjasses dochter Skade deed open en Thor vroeg meteen of dat nu de vrouw was waar Loke zo verliefd op was. Loke mompelde een smoes en ging het huis binnen.
Tjasse dacht dat hij zijn beloofde schat kwam ophalen, en lachte hem uit. Loke vertelde dat die knaap, die daar voor de deur met Skade stond te praten, de verschrikkelijke Thor met de hamer was en dat ze gekomen waren voor de bruidsschat. Toen schrok Tjasse wel eventjes. Loke kreeg meteen zijn schat en wilde eigenlijk wel weg hier, Idun en d'r appels of niet.
Toen Skade stralend de kamer in kwam en vertelde, dat Thor gezegd had, hoe verliefd Loke wel op haar was, werd Loke bleek om de neus en maakte dat hij wegkwam.

'sNacht kwam Loke stiekem terug en ging op zoek naar Idun en haar mandje. Hij vond haar, maar zij was woest omdat Loke haar had bedrogen, ze sloeg, krabde en schreeuwde het hele huis bij elkaar.
Loke betoverde haar snel in een noot, die hij in z'n broekzak stopte. Skade had de stem van Idun gehoord en kwam woedend ten tonele.
Was die Loke nu al, nu ze nog niet eens getrouwd waren, in de weer met een andere vrouw? Loke sprong uit het raam, veranderde zich razendsnel in een adelaar en vloog weg, met de woedende Tjasse op z'n hielen, of eigenlijk aan z'n staart. Skade, die kon skieŽn als de beste, volgde op afstand.

Toen Loke buiten adem aankwam in Asgaard, begrepen de goden niet helemaal wat er gebeurde, want ze waren oud geworden en "der dagen zat". Tjalfe, de mensendienaar, was nog jong, hij maakte snel een vuur en smeet een brandende tak naar Tjasse, wiens veren vlam vatten, zodat hij dood ter aarde viel. Toen Loke zich had teruggetoverd in z'n normale gestalte, nam hij de noot uit z'n zak en toverde Idun met appels en al terug.
Loke kreeg er toen nog een paar uitgemeten van Idun, toen ze zag wat er met de Goden aan de hand was.
Ze deelde snel appels uit, en met de kreet "An apple a day, keeps the docter away" waren de Goden snel weer de oude, of eigenlijk de jonge.

Alle goden hadden medelijden met Skade, omdat haar vader dood was, maar ook omdat Loke haar had bedrogen. Zij mocht kiezen met wie ze wilde trouwen, zij voelde eigenlijk het meest voor Balder, maar zo eenvoudig was de keus nu weer niet.
Ze mocht wel kiezen, maar van de gegadigden kreeg ze alleen een been te zien. Loke bedroog de zaak weer, door eerst met blote voeten door een varkensstal te banjeren, zodat hij een uur in de wind stonk.
Skade bleek uiteindelijk Njord, de watergod, te hebben gekozen, maar het werd geen gelukkig huwelijk. Ze kon niet aarden in Asgaard bij de goden, het huwelijk liep stuk en Skade ging terug naar Jotunheim.

De Goden hadden overigens genoeg van Loke's streken, hij werd gestraft. Ze bonden een touwtje van z'n penis naar z'n baard, zodat hij alleen als een geit kon rondspringen, maar Loke was slim, geslepen en geliefd bij de godinnen.
Lang heeft hij niet rondgehopt, voor hij een van de godinnen had overgehaald het touwtje los te maken.


Een hartelijke groet uit het Noorden, en blijf jong met appels,
Hans en Gerda.

PS: Jullie hebben mijn kroniek helaas een tijdje moeten missen, twee redenen: Ik had even geen zin deze nazomer en (een hele goeie) ik had water gemorst op mijn draagbare computer, dat werd een langdurige reparatie, terug naar de importeur, toen 't ding terug was, werkte die niet etc. etc. Maar hij is er weer en werkt weer uitstekend.