"Handje geven"

Toen ik klein was en mijn ouders groot, moest ik op verjaardagen de hele familie af en netjes iedereen een handje geven, begeleid van "Dag Oom Willem", "Dag tante Coba", etc, etc.
Ik was destijds zwaar linkshandig, dus ik moest dus opletten, dat ik het het "goede" handje uitstak en niet het verkeerde.(Schooljuffrouwen als Lamboo en Schoorl hebben die linkshandigheid, wat schrijven betreft, er nogal hardhandig uitgemept, zo ging dat destijds).

Ik hoop niet dat wij ooit onze kinderen tot dezelfde activiteit hebben gedwongen.
Ik zou me ervoor schamen. Ik heb trouwens gemerkt dat er niet zoveel kinderen waren, in de familie niet en bij onze kennissen niet, die een dergelijk ritueel praktiseerden.
Toch bleken ook hun kinderen, net als de onze, zich later in het sociaal verkeer zich zeer redelijk te kunnen bewegen en indien nodig heel beleefd iemand een hand konden (en kunnen) geven.

Ik zag het interview met Prins Willem Alexander ter gelegenheid van zijn 40-ste verjaardag. Een van de beelden is mij bijgebleven. In Nieuw Zeeland werden lokale Maori's begroet met een soort neus-aan-neus wrijven.
Dat vond ik toch wel een beetje genant. Net zoals soms die begroetingen vroeger. Als je een tante een handje gaf, werd je soms getracteerd op een (soms wat vochtige) zoen. Toen heb ik geleerd hoe ontzettend veel vlees er wel op lippen kan zitten.

Toen we eind jaren zestig in Kerkdriel woonden, werden we op straat gegroet met een soort "hoj", als je goed luisterde kwam er nog een "e" achteraan en werd het "hoje".
Toendertijd was het beslist nog niet gewoon, dat je "hoj" tegen iedereen zei.
Een nieuwe burgemeester, uit het Westen,vond dat ook ietsie raar, dat iedereen "hoj" tegen hem zei.
Later begrepen hij en ik, dat dat "hoje" een verbastering is van het Brabantse "Houd'oe", en dat je dat tegen iedereen kan zeggen zonder onbeleefd te zijn.
Wat het nu precies betekent weet ik eigenlijk niet, zoiets als "hou je goed" of "het ga je goed".

Hier in Denemarken zegt iedereen tegen iedereen bij vertrek: "hej, hej". In winkels, thuis, als je iemand toevallig op straat tegenkomt, altijd "hej, hej".

Toen ik Gerda's dochter, Mette, op z'n Hollands begroette met drie vluchtige kusjes, links, rechts en links, was ze uiterst verward, zoiets doe je niet hier in Denemarken; een hand geven, okee, maar dat gekus.. Nej, Tak.
Nu is zij eraan gewend en ik ken haar reserves. Het begroetings probleem is daarmee van twee kanten de wereld uit.

In Denemarken is een dame Asmaa Abdul Hamid, die kandidaat staat voor het Deense parlement, zij is niet gewend mannen een hand te geven, en trouwens ook niet zich blootshoofds te vertonen, dus draagt zij een hoofddoek. Zij groet mensen beleefd door een buiginkje met de hand op het hart.
In Nederland zit, dacht ik, in het programma "Lagerhuis" een meneer, die mensen ook geen hand geeft en hij schijnt ook met de hand op het hart te groeten.

Er wordt nogal wat ophef over gemaakt, hier in Denemarken en ook in Nederland.
Het blijkt nog niet zo eenvoudig iemand op de juiste wijze te groeten!

Et knus fra Gerda,
drie kusjes van Hans.

(knus ['knu:s](et -) knuffel, omhelzing [de Denen omhelzen elkaar bij bergoeting en afscheid]
(Dansk-Hollandsk Ordbog, Gyldendal,2004)