Lieve mensen

In de zomer van 1982 kochten Tineke en ik het huis aan de Smidsweg.
Dat er het nodige te doen was, wisten we.
Voor de kerst wilden we het plafond (42 vierkante meter!) in de woonkamer vernieuwen, er hingen tot dan toe grove vezelplaten en in het begin van de tachtiger jaren moest het natuurlijk een schrootjesplafond worden.

We hebben eraan geŽzeld, Tineke en ik, na mijn werk ging ik het trapje op, en zij sleepte met schrootjes, zaagde op maat, etc.
In die tijd hadden we nog geen elektrische nietmachientjes of schroefboormachines, alles was nog ouderwets handwerk met hamer en spijkers, schroeven en de schroevendraaier, met netjes "verdekt" spijkeren en schroeven.
En uiteraard heel vermoeiend, overdag voor de klas en 'savonds schrootjes (en tussendoor de elektrische leidingen verleggen).

Geen wonder dat we dat jaar niet aan de kerstkaarten toekwamen, Tineke had ze al gemaakt maar adressen schrijven en verzenden was er nog steeds niet bij. Vlak voor kerstmis is ook nog mijn verjaardag, toen was het plafond nog niet klaar, maar... eerste kerstdag hadden we een schitterend schrootjesplafond.

Op de eerste kerstdag kwamen we eindelijk aan de kerstkaarten toe. We zouden beiden schrijven, maar tot mijn schrik kon ik die kerstdag niks.
Ik kon net mijn pen vasthouden, maar de fijne motoriek van het schrijven lukte absoluut niet.
Ook schrijven op een bord met een krijtje, wat ik prompt uitprobeerde, ging evenmin.
Grote schrik en direct na de kerst de dokter gebeld en meteen een afspraak gemaakt. Hij kon er niet veel uit wijs worden, maar verwees mij door naar een neuroloog.
Hij belde het ziekenhuis en jawel, meteen de dag daarop kon ik bij een neuroloog in het Arnhemse ziekenhuis terecht.

De neuroloog bleek een oudere man, hij hoorde geduldig mijn paniekerige verhaal aan, deed enige proefjes en probeerde me te laten schrijven, wat nog steeds niet lukte.

Toen stak hij van wal met een verhaal:
Weet u, wat u daar in uw arm mankeert, is een van de oudst beschreven neurologische aandoeningen; het heet met een mooie franse naam: "paralysie des amants", verliefdenverlamming.
Vroeger kwam het nog voor, dat mensen in elkaars armen in slaap vielen, en dan ook echt sliepen, 'sMorgens werden ze dan soms wakker met deze verlamming.
Nu kom ik dat nog regelmatig tegen maar dan bij mensen die ongewone arbeid met armen en handen doen, schrootjesplafonds maken of knoeien met waterleidingen onder in aanrechtkastjes en meer van dat soort doe-het-zelvigs.

En, net als verliefdheid, is het bijna altijd vanzelf overgegaan, neem een paar dagen rust, maximale beweging mag het heffen van een glas wijn zijn en u zult zien, na de kerstvakantie schrijft u weer als vanouds.
Mocht dat niet zo zijn, ik verwacht dat niet, dan moet u me bellen, dan is er iets ernstigers aan de hand.

Hij kreeg gelijk, ik heb niet terug hoeven bellen.

Fijne feestdagen en een goed nieuw jaar
Glaedelig jul og et godt nytaar
Hans en Gerda.