Over tandoori en koeien.

"Je bent, wat je eet", is een Deense uitdrukking. Nederlanders zijn meer van "kleren maken de man".

Maar als je eens in een Nederlandse stad rondkijkt en je let erop wat er allemaal in zo'n stad te eten valt,dan lijkt het of de wereld een dorp is geworden en of oude nationale tradities en grenzen zijn vervaagd.

Thuis en in restaurants kun je nog steeds ouderwets Hollands eten.

Er is zelfs een kook-internet-site: "De Hollandse Pot" (www.hollandsepot.dordt.nl) waar je alle oude recepten van hutspot tot Jan-in-de-zak kunt vinden.
Maar de Nederlandse steden puilen uit van gelegenheden om eens echt buiten de deur te eten.

Je kunt genieten van Italiaanse Pizza's, Amerikaanse Burgers, Japanse sushi, Egytische Shoarma, Marokkaanse couscous, Argentijnse biefstuk, Indische Tandoori en nog veel meer vanuit de hele wereld.
Het lijkt een geweldige kulturele rijkdom en een belevenis om dat allemaal mee te maken.
En in zo'n stad zie je getulbande Indiërs, gesluierde Somalischen, gehoofddoekte Turksen (2 meter achter hun bont gemutste mannen) en rappende donkere jongeren.

Niet iedereen is even blij met deze ontwikkeling.
In Nederland, net als in veel Europese landen, groeien bewegingen die "d'r tegen" zijn.
De Danske Folkeparti is fel tegen al dat "multikulti" en wil terug naar het oude vertrouwde, naar de oude Deense waarden, de "kristne folkekirke" (waar geen mens meer komt) en "labskous" (wat geen mens meer eet).
Dit soort bewegingen ontstaan uit onvrede met een wereld die verandert.

Het lijkt in feite op wat op het platteland gebeurt als het voorjaar is en de koeien gaan de wei in.

Als de deuren van de stal opengaan, zijn er altijd een paar koeien die van schrik verlamd blijven staan, als de wijde wereld voor hen opdoemt.

De frisse lucht, die de stal binnenkomt, is verontrustend en zij weigeren naar buiten te gaan en zich te wagen in die bonte wereld, waar het waaien kan en regenen en véél te warm of te koud is.

Als die dieren konden praten, zouden ze ongetwijfeld komen met breedvoerige argumenten om zichzelf en hun lotgenoten te overtuigen, dat het verreweg het beste is om hier in de veilige stal te blijven.
Buiten raak je ontworteld en je verliest je eigenheid.
Je bent in de stal geboren en getogen.
Hier hebben generaties van onze zwartbonte soort geleefd, gekalfd en werden ze gemolken, dus hier liggen je wortels.
Door de deur zien ze soortgenoten buiten, zelfs roodbonte en grijze, in de vrije natuur en dat maakt hen misselijk.
Ze zullen luidkeels verklaren: "Oost west, de stal is best".
De deur naar de wei moet dicht, de spinrag voor de ramen mag niet weg en het oude vuil op de muren mag niet worden aangeraakt, het is een deel van onze kulturele erfenis, en je weet waar je aan toe bent.
Daarom is het zaak je te verzetten en dat "zalle'me poddomme doen ook"!

Mensen mogen dan geen koeien zijn, maar....



Groetjes uit een loeiend Denemarken, Gerda en Hans.