Exhibitionisme, het ~,

  1. psychische stoornis gekenmerkt door het ontlenen van seksuele opwinding aan het vertonen van de geslachtsdelen aan onbekenden
  2. het te koop lopen met iets persoonlijks, oneervols of afstotends.
(van Dale, Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, online uitgave, 2006)

Het TV-programma van de wereldomroep voor Nederlanders in het buitenland heet BVN. Dat schijnt 't Beste van Vlaanderen en Nederland te betekenen. Eén van de programma's daarop is een diskussie met buitenlandse journalisten in Nederland.
In een van de uitzendingen vertelde een (ik meen engels) journalist dat de Nederlands TV steeds ranziger wordt. Alles dient vertoond en behandeld te worden, inclusief alle meer of minder smakelijke details.

Ik moet zeggen de Denen kunnen er ook wat van. Twee voorbeelden:

Programma 1 begint steeds met beelden van een familie met kinderen.
Al heel gauw is duidelijk dat de ouders de kinderen "niet aan kunnen". Kinderen en ouders hebben er allemaal de pest in en televisiebeelden vertellen ons precies hoe rot ze het allemaal hebben, vooral de kinderen. Maar gelukkig er is hulp van TV, die hebben een hulp-biedend tweetal, één psycholoog, de ander pedagoog.
Zij, kinderpsycholoog, ziet er heel vetrouwenwekkend uit, zo'n moederlijk type, iets te dik, goed in de 40 en goedlachs.
Hij, pedagoog, iets te serieus, ernstig, zo'n vader die alles in de hand heeft, wel aardig is, maar waarmee niet te spotten valt. Die twee helpen die families met problemen.
Ze hebben opnamen gemaakt bij de familie thuis, die worden voor de camera met de ouders besproken. Beide pedagoochelaars weten uiteraard precies wat er aan schort. De ouders krijgen danook een paar goede raadgevingen voor de komende week om daarmee te oefenen. Ook hiervan worden weer opnamen gemaakt en je ziet al dat het werkt.
En inderdaad de opnamen van deze oefenweek worden weer met de ouders besproken en weer volgt wat goede raad. Opnieuw zie je hoe het nu allemaal véél beter gaat. Na zo'n veertien dagen dus wordt het geheel nog ens geëvalueerd, ouders verrast over de laatste beelden hoe goed ze wel zijn en hulpbieders triomfantelijk over hun alweer geslaagde bemoeienis.
Zo eenvoudig is dat, wat goede raad van twee deskundigen en je bent modelouder.

Programma 2 opent met beelden van een totaal vervuild huis of appartement.
De bewoner(s) heeft(hebben) (al of niet door psychische problemen) de zaak minstens maandenlang verwaarloosd. Spinnewebben, stofrollen, schimmel en bedorven etensresten alom.
Maar gelukkig heeft het Deense TV-2 een tweetal "spic-en-span"- dames, die de zaak even op orde brengen. Ze gaan in het huis tekeer met zachte zeep, borstels, spons en zeem (en een massa reklame producten) en in een mum van tijd glimt het huis je vanaf de hoek van de straat al tegemoet.
Uiteraard zijn de bewoners volkomen verbluft, dat het zó eenvoudig is om je huis schoon te krijgen. Maar vanaf nu moeten ze het zelf kunnen!
Na zo'n week of drie komt het spic-en-span-paar nog een keer terug. Ze gaan dan met de vinger nog eens over de kastrand, poetsen nog eens met een wit lapje of het fornuis wel schoon is (en het lapje blijft natuurlijk wit), want de bewoners hebben hun lesje geleerd.
De volgende week vindt het reinigingspaar weer een nieuwe rotzooi, die ze blijgemoed opruimen tot het TV-scherm blinkt!

Uiteraard hebben Gerda en ik een aantal afleveringen gezien. Ons overvalt een soort plaatsvervangende schaamte. Je ziet dingen, die je eigenlijk niet behoorde te zien, dingen waar je niet mee te koop loopt.
Is dat nu exhibitionisme van mensen of ziekelijke nieuwsgierigheid van de TV en dus van ons kijkers. Ik ben bang dat het ook het laatste is, en nu we dat beseffen mogen we dus eigenlijk niet meer kijken, maar toch...



Groeten uit Randers,
(het begint een héél klein beetje warmer te worden)
Hans en Gerda.