Lieve mensen,

Het is alweer Sinterklaas geweest en de Kerstman staat voor de deur. Ook hier in Denemarken is de laatste al erg aktief.

Het eerste waar ik dat persoonlijk aan merk, is de Deense gewoonte om de graven in de kersttijd te versieren met kerstgroen.

Zo rond Sinterklaas moet Gerda een dagje terug naar Aalborg om de graven van haar moeder en dat van haar vorige man te versieren.

Officieel horen er ook in de kerstnacht lichtjes te branden op alle graven, maar dat kan Gerda niet even hier vandaan regelen.

Voor mij is dat een gelegenheid om eens op een deens kerkhof rond te kijken. Het eerste wat opvalt, als je vergelijkt met Holland, is de grote oppervlakte die de doden krijgen. Ik "stapte" er ettelijke van 12-15 vierkante meter af. Dat zijn dan wel de "grote", zoals van "Kobmand Konsul Larsen" (Koopman Consul Larsen), want titels etc. mogen best op de steen van rijke mensen staan en op de zerken niet zo rijke ook: Radiotelegrafist Jorn Duus, Skolelaerer Jens Aaboe (schoolmeester).

Soms leer je nog eens wat op zo'n kerkhof.

Ik zag een merkwaardig stukje wereldgeschiedenis op een familiegraf. Er staan vier gedenktekens op. Het oudste is een (bijna) vergaan maar zeer groot houten russisch orthodox kruis. Het opschrift kon ik niet meer lezen.

De tweede was de steen van Juri Guligorov, geboren in Litauen en gestorven in april '49 "voor het sovjetvaderland", meldde de steen in Russisch en Deens. De steen was versierd met de russische ster, oorspronkelijk vermoedelijk van rood (kan het anders) koper. Nu groen uitgeslagen

De derde was een tiental jaren later en toonde een gewoon westers kruis en "Thomas Slata".

De laatse was van een paar jaar terug, geen kruis maar alleen nog een naam (Juri Slucs) en twee data.

Geschiedenis en ontkerkelijking op een klein plekje bijeen.

In de kranten verschijnen nu artikelen over hoe en wat "med jul" (met kerst, dus).

Zoals ik jullie al eens heb verteld is "Jul" in Denemarken een familiefeest.

De hele familie, en dan wordt echt de hele familie bedoeld, komt bijelkaar op n van de kerstdagen.

"En daar zit'm nou net nou de kneep", want, wat moet je als 14-15 jarige als je ouders zijn gescheiden en ieder opnieuw getrouwd zijn?

Het kan zijn, dat je dan niet twee grootouderparen hebt maar ineens vier! Als die grootouders ook eens gescheiden en weer hertrouwd zijn, kan dat aantal nog flink oplopen.

En dan zijn er ook nog tantes en ooms van heel diverse pluimage bijgekomen en vooral tantes willen nog wel eens wild zijn van puberjongens, "zulke lieverds"! (ik kan me nog de halfnatte zoenen van bepaalde tantes herinneren!).

Ook in Denemarken zijn kinderen in die leeftijd niet altijd gemakkelijk te hanteren, dus een en ander kan weleens hoog oplopen. Ik zou dan wat makkelijk zijn en zeggen, "nou dan maar niet", en dan neem ik tegenover alle familie het verklaringsprobleem.

Zo schijnt het lang niet altijd te werken hier, want nu al kun je in de Deense kranten artikelen lezen met goede raad aan vooral ouders. Er dient uiteraard, volgens pedagoochelaars VEEL, overlegd te worden.
Ik vraag me soms weleens af of die raadgevers zelf wel ervaring hebben met kinderen in de puberteit, daar is soms niet mee te praten! (anderen, raadgevers bijvoorbeeld, kunnen dat soms aanzienlijk beter dan ouders, maar pubers weten: daar zijn ze zo weer vanaf, maar ouders??).

Ik heb zelf wat ervaring met pubers op de Mulo/Mavo in Kerkdriel. Dat waren ook toen al soms niet de makkelijksten, zeker niet tegenover vreemde "stadse minse". Onlangs kreeg ik een mailtje van een van de raddraaiers van toen. Hij is nu een brave huisvader en direkteur van een leesportefeuille. Hij vertelde dat ook anderen heel goed terecht gekomen waren. Hij mailde, dat hij nog altijd "met plezier" terugdacht aan zijn schooltijd!

Dat is een van de mailtjes, die ik nu kwijt ben, want onlangs "crashte" de harde schijf op mijn computer. En en ander heb ik met speciale software nog kunnen redden, maar ik ben het nodige kwijt.

Gelukkig heb ik foto's altijd direct op cd's gekopierd, dus die heb ik allemaal, maar e-mails ben ik kwijt en ook de nodige adressen. (Als jullie dus horen van mensen, die altijd mijn kroniek kregen en nu niet meer, meldt me dat asjeblieft). Iedereen wordt gewaarschuwd, dat hij/zij belangrijke gegevens op tijd ergens moet onderbrengen. Het feit dat er zo veel voor gewaarschuwd wordt spreekt natuurlijk boekdelen.

N weet ik uiteraard precies hoe ik mijn mails en de adressenlijst moet kopiren naar bv. een USB-stikkie.

Nu loopt alles weer perfekt

Aan jullie allemaal:
Prettige Feestdagen, Gldelig/God Jul

Hans en Gerda.