Lieve mensen.

Het dooit sinds gisteren. Na een vrij lange periode van vorst en sneeuw is het gaan dooien. En vandaag wordt Asta 3 jaar. Asta is het jongste kleinkind van Gerda. We gaan er straks naartoe. Een autorit van ca. 50 km.

Eigenlijk hadden we niet zo heel erg veel zin, want Mette's kinderen (vier in getal) zijn nogal druk. Wij houden van onze rust. Maar eigenlijk kan Gerda het niet zo heel erg eens zijn met de manier waarop de kleinkinderen worden opgevoed. Ze zijn erg vrij, hun opvoeding is anti-autoritair, alles kan worden bediscussieerd en van tijd tot tijd gebeurt dat danook. Gerda (en ik evenmin) zijn daar niet zo aan gewend.

Als er gegeten wordt is het soms een gaan en komen aan tafel van de kinderen, die van tafel meenemen en laten staan, waar ze zin in hebben. Vanavond hadden grootouders (ik reken mezelf daar ook maar even toe) en ouders (Mette en Jorgen dus) daarover een heel goede diskussie. Wat je er ook van kunt zeggen, van de keer dat ik voor het eerst daar was, vond ik dat Mette en Jorgen een heel goede plek hebben geschapen, om kind te zijn!

De Denen verbazen me nog steeds. Tijdens de afgelopen vorst en sneeuw-periode had het verkeer uiteraard veel last.
Grote treinvertragingen, slecht berijdbare wegen, gesprongen waterleidingen, branden.
Alles was er zo ongeveer, maar de denen nemen dat heel gelaten op, als ik tenminste de TV mag geloven. Uit verschillende interviews met de mensen op straat hoor je heel weinig gekanker (zoals Nederlanders dat zo goed kunnen).
Zo was er bijvoorbeeld een interview met een man van "Falck", die in Denemarken de wegenwacht verzorgt. Hij verbaasde zich erover, dat Deense automobilisten soms geen extra ruitenwisser vloeistof bij zich hebben, dat ze geen slot-ontdooier hebben en meer van die kleine dingetjes.
Maar alles blijft heel laconiek, alsof er tegen dit soort van "natuurrampen" nu eenmaal niets is te doen.

Groeten uit Denemarken,

Hans en Gerda.